سورة القريش [ سوره قريش ( 106 ) : آيات 1 تا 4 ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ لِإِيلافِ قُرَيْشٍ ( 1 ) إِيلافِهِمْ رِحْلَةَ الشِّتاءِ وَ الصَّيْفِ ( 2 ) فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هذَا الْبَيْتِ ( 3 ) الَّذِي أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَ آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ ( 4 ) لِإِيلافِ قُرَيْشٍ بمذهب اهل بيت عليهم السلام اين سوره تتمهء سورهء اول است و مجموع يك سوره‌اند و لام لايلاف متعلق است بقول خداى تعالى كه در سورهء اول فرموده « فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍ مَأْكُولٍ » و معنى چنين است كه پروردگار تو اصحاب فيل را مستأصل گردانيد بواسطهء الفت گرفتن قريش إِيلافِهِمْ الفت گرفتن ايشان با هم رِحْلَةَ الشِّتاءِ در سفر زمستان به طرف يمن وَ الصَّيْفِ و در سفر تابستان بسوى شام حاصل سخن آنكه حق تعالى حبشيان را هلاك ساخت تا آنكه قريش درين دو سفر كه به طرف يمن و شام ميرفتند و ما يحتاج اهل مكه را از آن طرفها ميآوردند بنا بر آنكه مكه مكان غير ذى زرعست خوفى از حبشيان نداشته باشند و بلا خوف درين سفرها با هم الفت و مؤانست گيرند ليكن چون پيغمبر صلوات اللَّه عليه و آله مبعوث شد و علم نبوت محمدى صلوات اللَّه عليه و آله مرتفع گشت قريش به جهت تحصيل معاش از سفر مستغنى